Skip to content

Το δεύτερο μάθημα

17/01/2015

Το πρώτο μάθημα που σου δίνει το τρέξιμο είναι ότι μπορείς να κάνεις πολλά, πάρα πολλά. Το δεύτερο μάθημα που σου δίνει το τρέξιμο είναι ότι ότι δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα. Εκεί κοντοστέκεσαι και αναμετριέσαι με τον εαυτό σου. Και μαθαίνεις να αρκείσαι σε αυτά που έχεις.

Δεν ήταν δύσκολο να μπει στη ζωή μου το τρέξιμο. Σαν να ήταν όλα έτοιμα και περίμεναν την προσθήκη αυτή. Στα 40 μου, με καμία αθλητική προϋπηρεσία και με έντονη τη διάθεση για αλλαγή, ξεκίνησα δειλά δειλά τα πρώτα βήματα από περιέργεια και ύστερα από μια κουβέντα που είχα με ένα φίλο μου που έτρεχε παλιά. Δεν υπήρχε επιστροφή μετά το πρώτο βήμα. Γρήγορα ήρθε μια θεαματική βελτίωση στη φυσική μου κατάσταση, στις επιδόσεις, στη συνέπεια που απέκτησα στις προπονήσεις μου. Βελτιώθηκε ο ρουχισμός και ο εξοπλισμός μου. Οι πρώτοι αγώνες ήταν μια μεγάλη έκπληξη: μπορούσα να τρέξω μεγάλες αποστάσεις και να βελτιώνομαι πάνω σε αυτό. Ποτέ δεν είχα πιστέψει ότι θα έχω δύναμη, θέληση και αντοχή να γίνω κάτι τόσο απαιτητικό όσο είναι ένας δρομέας. Έκανα λάθος. Φυσικά και μπορούσα. Και εγώ και ο καθένας. Ο ενθουσιασμός ήταν απίθανος τα χρόνια αυτά. Άρχισα να δοκιμάζω τον εαυτό μου. Έτρεχα γρήγορα. Έτρεχα πολύ. Και έτρεχα και σε βουνά. Τελείωσα μαραθώνιους και είδα τους στόχους που έβαζα να πέφτουν. Είδα τον εαυτό μου να πιστεύει και να καταφέρνει. Το μάθημα που πήρα τότε, ήταν ότι μπορώ!

Μετά από κάποια χρόνια σαν να γύρισε ένας διακόπτης. Αν και φρόντιζα οι στόχοι που έβαζα να είναι ρεαλιστικοί και μέσα στα πλαίσια της ηλικίας και της φύσης μου, άρχισαν οι αποτυχίες. Γρήγορα διαπίστωσα ότι είχα χάσει την όρεξή μου να τρέχω. Έτσι άρχισαν να γίνονται αγγαρεία οι προπονήσεις. Άρχισα να ξεκόβω από δρομικές παρέες. Άρχισα να ανησυχώ για το χρόνο που αφιερώνω σε άλλα πράγματα. Συνέχισα να τρέχω πιο ασυντόνιστα και λιγότερο συστηματικά. Και ήρθαν και οι τραυματισμοί. Τα προγράμματα άρχισαν να μην βγαίνουν και οι αγώνες έγιναν βραχνάς. Τον Νοέμβριο που μας πέρασε στάθηκα στην εκκίνηση του Μαραθώνιου της Αθήνας, απροπόνητος και τραυματίας. Ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί πήγα στον αγώνα αυτόν. Η προδιαγεγραμμένη αποτυχία ήταν εκεί. Τερμάτισα μεν, αλλά δεν χάρηκα τον αγώνα αφού περπατούσα σε ένα μεγάλο μέρος του και στο τέλος επιδείνωσα τον τραυματισμό μου.

Στέκομαι τώρα κάνοντας παύση από το τρέξιμο για ανασύνταξη δυνάμεων. Το δεύτερο μάθημα που πήρα ήταν πολύ πιο ισχυρό από το πρώτο. Το τρέξιμο είναι σημαντικό αλλά πρέπει να βρει το χώρο του στην ψυχή μου και στη ζωή μου, όπου υπάρχουν και άλλα, πιο σημαντικά πράγματα. Είμαι τυχερός να έχω μια δουλειά μου με γεμίζει και ευτυχής να έχω μια οικογένεια μου με στηρίζει. Δρομικά λοιπόν δεν μπορώ να κάνω τα πάντα. Το πιο δύσκολο στο τρέξιμο δεν είναι να βελτιώσει κανείς τις επιδόσεις, αλλά να μπορέσει να το εντάξει στη ζωή του. Και αυτός είναι ο νέος μου στόχος.

[Το κείμενο αυτό λίγο διαφορετική μορφή δημοσιεύτηκε στο ένθετο «Τρέχω» της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ στις 17/1/2015. Ευχαριστώ τον Γιάννη Βασαλάκη για την επιμέλεια και τη δημοσίευση]

Advertisements

From → Γενικά

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: