Skip to content

Τα χρόνια της Γερμανίας (1991-1995)

12/08/2014

Τα φοιτητικά χρόνια τελείωσαν στη Θεσσαλονίκη χωρίς καμία άλλη ενασχόληση με το ποδήλατο. Μετά το Kalkhoff, όχι μόνο δεν αγόρασα άλλο ποδήλατο, ούτε καν ανέβηκα σε κάποιο δανεικό. Δεν υπήρχαν άλλωστε ποδήλατα στην παρέα μου. Οι περισσότεροι ήταν πεζοί και κάποιοι είχαν μηχανάκια. Ελάχιστοι είχαν τη δυνατότητα χρήσης αυτοκινήτου. Το 1989 τον Σεπτέμβριο τελείωσα οριστικά με το πτυχίο έχοντας ήδη ξεκινήσει μεταπτυχιακό στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο Χανίων. Έμεινα στα Χανιά δύο χρόνια πριν φύγω για τη Γερμανία για να κάνω το διδακτορικό μου. Το ποδήλατο είχε εξαφανιστεί από τη ζωή μου. Ασχολήθηκα με ένα δανεικό παπάκι, κάτι νοικιασμένα αυτοκίνητα και κυρίως με το αυτοκίνητο του πατέρα μου που ήταν στη διάθεσή μου όταν επέστρεφα στο πατρικό μου για διακοπές. Τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη ήταν γεμάτα διάβασμα και παρακολουθήσεις για να μπορέσω να ρεφάρω τη χασούρα στα μαθήματα που φορτώθηκα από τα πρώτα άγρια χρόνια των σπουδών μου. Τότε ανακάλυψα ότι ήμουν καλός στα μαθήματα και κυρίως στις εργασίες. Νομίζω ότι αυτό έγινε επειδή μου άρεσε αυτό που έκανα. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου μετά το δημοτικό που ένιωσα δυνατός στη μάθηση και τη γνώση. Η σκέψη για μεταπτυχιακό άρχισε να με απασχολεί. Ξεκίνησα να ρωτάω για τη δυνατότητα λήψης υποτροφίας ή ενός προγράμματος που να μπορεί να με στηρίξει να συνεχίσω τις σπουδές μου στο εξωτερικό. Δυο πολύ καλοί μου φίλοι μου μίλησαν για τα Χανιά. Τους ακολούθησα και στα 22 μου ξεκίνησα μεταπτυχιακές σπουδές στα αγγλικά σε ένα διεθνές ινστιτούτο. Το νέο περιβάλλον και η ωρίμανση που μοιραία έρχονταν με απογείωσαν. Πήγαινα καλά στα μαθήματα και μάλιστα χωρίς να στερούμαι τις παρέες και τις βόλτες. Τα Χανιά είναι ένα υπέροχο μέρος να ζει κανείς όλο το χρόνο.

Στο δεύτερο χρόνο του μεταπτυχιακού μου, το 1990 ξεκίνησε η αναζήτηση για συνέχεια σε διδακτορικό. Υπήρχε μια προοπτική για να κάνω το βήμα αυτό στην αρχική μου σχολή στη Θεσσαλονίκη, αλλά προτιμούσα το εξωτερικό. Και κυρίως τη Γερμανία επειδή ήξερα τη γλώσσα, αλλά και επειδή η δασολογική επιστήμη στη χώρα αυτή ήταν πολύ ανεπτυγμένη. Έστειλα επιστολές και περίμενα. Το φθινόπωρο του 1990 άρχισαν οι πρώτες απαντήσεις. Τα πιο πολλά πανεπιστήμια απλά έστελναν προσπέκτους και φόρμες αιτήσεων. Από το πανεπιστήμιο του Göttingen, που ήταν η πρώτη μου επιλογή, ήρθε γράμμα από τον καθηγητή, τον Ιανουάριο του 1991. Μου ζητούσε να του στείλω περισσότερες διευκρινίσεις για το τι ήθελα. Αντί για μια νέα επιστολή, αγόρασα ένα εισιτήριο και πήγα στο Göttingen.

Έφτασα στις 14 Φεβρουαρίου 1991 στην αποβάθρα του σταθμού της πόλης. Παντού χιόνια και η θερμοκρασία στους -18C. Ποτέ άλλοτε δεν είχα βρεθεί σε τόσο κρύο. Βγήκα από το σταθμό και άρχισα να περπατάω πάνω στο παγωμένο πεζοδρόμιο. Ο πάγος έτριζε σε κάθε βήμα μου. Κουβαλούσα τη βαλίτσα μου ψάχνοντας το ξενοδοχείο που είχα κλείσει. Άκουσα πίσω μου ένα κουδουνάκι και κάποιον να με μαλώνει. Με προσπέρασε ένας φασκιωμένος ποδηλάτης κουνώντας τη γροθιά του. Περπατούσα πάνω στον ποδηλατόδρομο. Πρωτόγνωρα πράγματα. Ποδήλατο στα χιόνια, ποδηλατόδρομος… Σύντομα διαπίστωσα ότι το ποδήλατο ήταν ο βασιλιάς της πόλης. Ακόμα και στους -18C.

auto-fahrrad-winter-540x304

Η επίσκεψή μου στο Göttingen την εποχή αυτή αποδείχτηκε ιδιαίτερα επωφελής. Παρουσιάστηκα στο πανεπιστήμιο, στο ινστιτούτο δασικής γενετικής και έγινε αποδεκτή η αίτηση μου για διδακτορικές σπουδές εκεί. Έπρεπε να βρεθούν χρήματα για τις αναλύσεις στο εργαστήριο και χρήματα για τη δική μου διαβίωση. Αργότερα την ίδια χρονιά πέτυχα στις εξετάσεις του ΙΚΥ και πήρα υποτροφία για τρία χρόνια. Ταυτόχρονα εξασφάλισα μία εκπαίδευση 3 μηνών το καλοκαίρι του 1991 και υπέβαλα δύο προτάσεις για χρηματοδότηση της έρευνας, που και οι δύο έγιναν αποδεκτές. Όλες αυτές οι επιτυχημένες κινήσεις οδήγησαν στην περάτωση των διδακτορικών μου σπουδών σε ένα από τα πιο παλιά και παραδοσιακά πανεπιστήμια της Ευρώπης. Έμεινα στο Göttingen τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1991 και από τον Ιανουάριο του 1992 ως το τέλος του Ιουνίου του 1995, δηλαδή τρία χρόνια και κάτι παραπάνω. Και αφού η πόλη είχε για βασιλιά της το ποδήλατο, μοιραία αυτό έκανε την επανεμφάνισή του στη ζωή μου. Το comeback αυτό όμως δεν ήταν τελικά κάτι μεγάλο, καθώς έπαιξαν ρόλο οι ανηφόρες της πόλης, ο καιρός και ο έρωτάς μου με το αυτοκίνητο. Στη Γερμανία αγόρασα πρώτη φορά αυτοκίνητο. Πέρασαν τρία διαφορετικά αυτοκίνητα από τα χέρια μου, όλα παλιά που ήδη εκείνη την εποχή θεωρούνταν γραφικά. Κατάφερνα και τα συντηρούσα και έκανα με αυτά ταξίδια, σχεδόν κάθε φορά που είχα τη δυνατότητα να ξεφεύγω από το βαρύ πρόγραμμα που είχα με το διδακτορικό μου. Γύρισα όλη τη Γερμανία και τις γύρω χώρες: Γαλλία, Ελβετία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστρία και Ιταλία. Με τη βενζίνη σε λογικές τιμές και την οικονομική μου κατάσταση τότε σχετικά καλή, βίωσα τα ταξίδια που μπορούσε να μου προσφέρει η αυξημένη μου εμβέλεια. Μέσα στην πόλη κυκλοφορούσα πάλι με το αυτοκίνητο. Κουβαλούσα ψώνια, ή κάποιους φίλους, ή αντιμετώπιζα τις ανηφόρες και το κρύο. Συνήθως υπήρχε κάποιο διαθέσιμο ποδήλατο, δανεικό, που όμως χρησιμοποιούσα πολύ λιγότερο. Τα σαββατοκύριακα που μπορεί να είχε καλύτερο καιρό, έκανα μερικές αποδράσεις και με το ποδήλατο για να θυμηθώ τα παλιά. Αλλά δεν ξεπερνούσα τα όρια της πόλης. Δεν είχα πολύ καλή φυσική κατάσταση και εύκολα κουραζόμουν, ίδρωνα και υπέφερα.

Δανεικό παλιό κουρσάκι (1992)

Τουλάχιστον τρία δανεικά ποδήλατα πέρασαν από τα χέρια μου από το 1991 ως το 1995, όσο έμενα στη Γερμανία. Μπορεί να ήταν και παραπάνω, αλλά τρία θυμάμαι να έχω χρησιμοποιήσει. Από αυτά τα τρία, μόνο το δεύτερο το είχα για κάμποσο καιρό και μπορώ να πω ότι το έζησα για ένα χρονικό διάστημα. Τα άλλα τα οδήγησα ελάχιστες φορές. Το πρώτο ποδήλατο που δανείστηκα από μία συνάδερφο από την Πολωνία, κόρη ενός καθηγητή με βαρύ όνομα, ήταν ένα γυναικείο μικρό ποδηλατάκι που με εξυπηρέτησε τους τρεις μήνες του καλοκαιριού του 1991, πριν ξεκινήσω επίσημα το διδακτορικό. Πολύ δύσκολο όχημα για μένα, περίσσευα πάνω του δραματικά και το επέστρεψα γρήγορα στην ιδιοκτήτριά του.

Όταν όμως το 1992 ξεκίνησα κανονικά το διδακτορικό με προοπτική να μείνω καιρό στο Göttingen, έπρεπε να βρω ποδήλατο στα μέτρα μου. Απευθύνθηκα στον Wilfried, ένα συνάδερφο με παρόμοιες διαστάσεις με εμένα. Μου έδωσε ένα παλιό σκουριασμένο κουρσάκι που είχε ο ίδιος δανειστεί από έναν ξένο φοιτητή από τη Βραζιλία χρόνια πριν. Ο Βραζιλιάνος είχε φύγει και το κουρσάκι έμεινε στον Wilfried που αφού το χρησιμοποίησε πολύ το έδωσε σε εμένα. Το ποδήλατο ήταν παλιό και σκουριασμένο σε πολλά σημεία. Το τιμόνι του ήταν γυρισμένο ανάποδα, παρέχοντας καλύτερη και πιο άνετη τοποθέτηση των χεριών στο τιμόνι, χωρίς να χρειάζεται να σκύβει κανείς πολύ. Τα λάστιχά του ήταν χοντρά και είχε φτερά, έτοιμο για το γερμανικό καιρό που δεν αστειεύεται. Το φως δεν δούλευε. Από τις υποτιθέμενες δέκα ταχύτητες δούλευαν μόνον οι πέντε, καθώς το ντεραγιέ του δίσκου απλά δεν υπήρχε! Και από τα πίσω 5 γρανάζια, μόνο τα 3 δούλευαν χωρίς πρόβλημα. Το ποδήλατο είχε μια εμφάνιση περιπετειώδη, ιδιαίτερη και ίσως και γελοία. Ήταν ατημέλητο, αλλά θηριώδες. Με σκουριές μεν αλλά δούλευε. Δεν θυμάμαι μάρκα ή τύπο. Τότε δεν τα γνώριζα. Πιθανότατα να ήταν κάποια από τις αμέτρητες μικρές γερμανικές μάρκες ποδηλάτων που υπήρχαν τότε – και τώρα. Η εμφάνισή του, ο τρόπος που δούλευε και το γεγονός ότι ήταν προσαρμοσμένο να λειτουργεί στη Γερμανία με οδήγησαν στο να βαφτίσω το ποδήλατο «Wilfried», σαν τον φίλο μου που μου το δάνεισε. Ένα παλαιάς κοπής γερμανικό όνομα, που παρέπεμπε σε παλαιάς κοπής γερμανικό όχημα. Η φωτογραφία που βάζω εδώ δείχνει πως ήταν το τιμόνι του και το γενικότερο στυλ του ποδηλάτου, αν και ο Wilfried ήταν πολύ πιο πολύχρωμος και σκουριασμένος!

528b471134a29

Το κράτησα δύο χρόνια περίπου αλλά το χρησιμοποιούσα σπάνια. Οι ανηφόρες ήταν πολλές στην παλιά μεσαιωνική πόλη και το πανεπιστήμιο που εργαζόμουν ήταν πάνω πάνω σε έναν απότομο λόφο. Η χρήση ποδηλάτου από κάποιον που δεν έκανε συστηματικά φυσική άσκηση ήταν δύσκολη. Και την εποχή που είχα το συγκεκριμένο ποδήλατο είχα ήδη αγοράσει και αυτοκίνητο, απολαμβάνοντας την εμβέλεια που μου παρείχε για την εξερεύνηση της κεντρικής Ευρώπης. Έκανα κάποιες προσπάθειες να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο μόνα τα ΣΚ για ψώνια και μακρινές βόλτες και το ποδήλατο για την καθημερινή μετακίνηση στην πόλη, κυρίως για περιβαλλοντικούς λόγους. Όμως αυτό γίνονταν συνεχώς και πιο δύσκολο. Λίγο καιρό μετά που βρήκα τον Wilfried μετακόμισα σε ένα χωριό έξω από το Göttingen. Ήταν έντεκα χιλιόμετρα από το σπίτι στο πανεπιστήμιο και μεσολαβούσε ένα ζόρικο βουνό. Η χρήση ποδηλάτου για το λόγο αυτό ήταν αδύνατη. Το ποδήλατο το άφηνα έξω από το πανεπιστήμιο και το χρησιμοποιούσα για τις ενδιάμεσες μετακινήσεις της ημέρας, όποιες και να ήταν αυτές. Ο καιρός όμως δεν βοηθούσε. Θυμάμαι μια χαρακτηριστική στιγμή πάνω στο ποδήλατο αυτό. Επέστρεφα στο πανεπιστήμιο από την πόλη, ποδηλατώντας πάνω στον ποδηλατόδρομο μιας κεντρικής αρτηρίας, πριν πιάσω την ανηφόρα. Έριχνε χιονόνερο με κόντρα αέρα και βασανιζόμουν πολύ. Κάποια στιγμή πέρασε ξυστά ένα φορτηγό και με έλουσε με το παγωμένο λασπόνερο από πάνω μέχρι κάτω. Τότε πήρα την απόφαση να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο πιο πολύ. Θυμάμαι το ποδήλατο να μένει βδομάδες στο σταντ έξω από το πανεπιστήμιο. Κάποια στιγμή είχε γεμίσει χιόνι και οι σκουριές του είχαν επεκταθεί. Πριν χειροτερέψει το επέστρεψα στον ιδιοκτήτη του, που το δέχτηκε απρόθυμα γιατί δεν είχε χώρο να το βάλει. Δεν ξέρω τι απέγινε το ποδήλατο αυτό. ίσως να δόθηκε για παλιοσίδερα ή να χαρίστηκε σε κάποιον άλλον φοιτητή που θα το αξιοποιούσε καλύτερα. Θυμάμαι ότι ο Wilfried (ο φίλος μου) προσπάθησε να το δανείσει και τελικά κάπου το χάρισε, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Την επόμενη φορά που θα τον βρω πρέπει να τον ρωτήσω. Πάντως το ποδήλατο αυτό, αν και του έβγαλα όνομα και το είχα στην κατοχή μου για δύο χρόνια, δεν μπόρεσα να το βάλω στη ζωή μου. Δεν μπορώ σήμερα να πω ότι συνδέθηκε με φάσεις της ζωής μου όπως τα προηγούμενα ή και τα επόμενα ποδήλατά μου. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια λυπάμαι που δεν το χρησιμοποίησα παραπάνω. Η περιοχή του Göttingen είναι πανέμορφη και οι συνθήκες ποδηλασίας στη Γερμανία είναι ιδανικές για τη χρήση αυτή. Απλά δεν ήμουν στη φάση του ποδηλάτου. Προτεραιότητα είχε το διδακτορικό μου, οι παρέες μου και σαν μετακίνηση χρησιμοποιούσα κυρίως το αυτοκίνητο.

Δύο χρόνια αργότερα μετακόμισα σε σπίτι στο Göttingen, κοντά στο πανεπιστήμιο. Θέλοντας να περιορίσω το αυτοκίνητο δανείστηκα ένα ωραίο και σχεδόν αχρησιμοποίητο ποδήλατο πόλης από τον φίλο μου και μετέπειτα κουμπάρο μου Reiner. Ο Reiner δεν έμενε στη Γερμανία και δεν είχε που να αφήσει το ποδήλατό του. Πολύ πιο άνετο και βολικό, το ποδήλατο αυτό θα έπρεπε να είχε τύχει πιο συστηματικής χρήσης από τη μεριά μου. Ήμουν όμως σε άλλη φάση όπως εξήγησα πριν. Το χρησιμοποίησα ελάχιστες φορές και λίγους μήνες μετά την απόκτησή του το ποδήλατο κλάπηκε από την ειδική αποθήκη των ποδηλάτων της πολυκατοικίας μου, μαζί με όλα τα ποδήλατα που ήταν μέσα. Κάποιος πρέπει να πήγε και να τα φόρτωσε μαζικά. Στεναχωρήθηκα κυρίως λόγω του Reiner που ξέρω ότι το ήθελε το ποδήλατο αυτό. Μετά το συμβάν αυτό δεν ανέβηκα ξανά σε ποδήλατο για πολλά χρόνια. Πίστεψα ότι το ποδηλατικό κομμάτι της ζωής μου είχε περάσει πια. Ότι το ποδήλατο, συνδεδεμένο με την πρώιμη νιότη και και την παιδική μου ηλικία είχε μείνει στο παρελθόν. Σκέφτηκα κάποιες φορές με νοσταλγία το ποδήλατο τα χρόνια που ακολούθησαν, αλλά ήξερα – ή έτσι νόμιζα – ότι πια θα ήταν αδύνατο να χρησιμοποιήσω το όχημα αυτό, ειδικά με την επιστροφή μου στην Ελλάδα. Όπως θα διαβάσετε στα επόμενα, είχα πέσει πολύ έξω!

Advertisements

From → Ποδήλατο

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: