Skip to content

Τα παιδικά χρόνια ως το τέλος του Δημοτικού (1970-1978)

29/05/2013

Η πρώτη μου ανάμνηση πρέπει να είναι η είσοδος του αδερφού μου στο σπίτι μας στην Κυψέλη. Προσπαθώ να ανακαλύψω κάποια εικόνα, ήχο ή άλλη αίσθηση από την παιδική μου ηλικία, που να μην υπήρχε ο αδερφός μου. Αλλά δεν θυμάμαι κάτι. Πάντα υπήρχε ο Σπύρος στο σπίτι, ποτέ δεν ήμουν μόνος μου. Η είσοδος του αδερφού μου στο σπίτι, έγινε θριαμβευτικά το 1970 το καλοκαίρι, όταν επέστρεψε η μητέρα μου από το μαιευτήριο. Τη θυμάμαι σαν τώρα, νεαρή και λαμπερή τότε, να κουβαλάει με προσοχή και καμάρι ένα μικρό δέμα, ένα φασκιωμένο τρόπαιο, που αμέσως κατάλαβα ότι ήταν το καινούριο στη ζωή μου, ο αδερφός μου. Ακολουθούσε ο πατέρας μου, και εκείνος λαμπερός από χαρά, καλοντυμένος και καμαρωτός. Αυτός κουβαλούσε ένα μικρό τρίκυκλο, ένα παιδικό ποδηλατάκι. Έτσι, η πρώτη ανάμνηση της ζωής μου, σε ηλικία τριών ετών, ήταν συνδεδεμένη με ένα ποδήλατο. Έστω και παιδικό. Ήταν το δώρο που μου έφερε ο αδερφός μου, προκειμένου να τον βάλω στη ζωή μου χωρίς ζήλιες και αντιδικίες. Οι γονείς μου φαίνεται ήταν σίγουροι ότι θα το ζήλευα το μωρό. Και επειδή ήμουν εξαιρετικά ζωηρός, μάλλον θα πίστευαν ότι θα έβαζα τον μικρό μου αδερφό σε πρώτη ευκαιρία στον φούρνο. Δεν ξέρω αν θα το έκανα ποτέ αν δεν είχα το ποδήλατο. Μου διηγούνται κάποιες παιδικές σκηνές ζήλιας, αλλά εγώ δεν θυμάμαι ποτέ να ζήλεψα τον Σπύρο. Το ποδήλατο πάντως ήρθε για μένα. Και ήταν δώρο από τον αδερφό μου. Κάπου 42 χρόνια μετά του αντιγύρισα την χειρονομία και του έκανα εγώ με τη σειρά μου δώρο ένα ποδήλατο. Και αυτός τσακίστηκε και χτύπησε πολύ άσχημα και τραβιέται έκτοτε στα χειρουργεία. Αλλά αυτά θα τα πω σε άλλο κεφάλαιο. Ας μείνουμε λίγο στο πρώτο μου ποδηλατάκι.

Τρίκυκλο παιδικό (1970)

Ήταν ένα συμβατικό παιδικό τρίκυκλο της εποχής. Δεν θα το έλεγες σήμερα ποδήλατο. Είχε μεταλλικά μέρη και πλαστική σέλλα – καθισματάκι (αν και δεν είμαι σίγουρος για το δεύτερο). Δεν θυμάμαι τι χρώμα είχε, νομίζω ήταν thpic.phpκόκκινο. Αυτό που θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά είναι η κόρνα του που είχε στο μπράτσο του τιμονιού. Κάτι σαν μικρή φυσούνα, λαστιχένια. Έβγαζε έναν ήχο σαν αυτόν που βγάζει το παπάκι του μπάνιου αν το πατήσεις! Πρέπει να υπάρχει μια φωτογραφία από την είσοδο του αδερφού μου στο σπίτι. Δεν ξέρω αν είναι και ο πατέρας μου με το ποδήλατο στη φωτογραφία αυτή. Επίσης πρέπει να υπάρχει μια φωτογραφία από το Πεδίο του Άρεως με τα ξαδέρφια μου, τον Σπύρο μωρό και το ποδηλατάκι αυτό. Θα ρωτήσω τη μητέρα μου και αν βρω τις φωτογραφίες, θα τις σκανάρω και θα τις αναρτήσω εδώ. Μπορεί και να είναι συγκεχυμένες οι αναμνήσεις μου. Πάντως το ποδηλατάκι ήταν κάπως έτσι, όπως φαίνεται στη φωτογραφία αυτή.

Οι αναμνήσεις που έχω από αυτό το ποδηλατάκι είναι πολύ λίγες. Δεν ξέρω αν με άφηναν να τρέχω μέσα στο σπίτι. Πολύ αμφιβάλλω. Σίγουρα θυμάμαι να ξαμολιέμαι στο στενό μπαλκόνι του διαμερίσματος της Κυψέλης σε σχήμα Γ. Να κάνω αναστροφή στο τέρμα του και να προσπαθώ να γυρίσω. Θυμάμαι ότι είχα βαρεθεί πολύ γρήγορα τη δραστηριότητα αυτή. Δεν υπήρχε χώρος να εξερευνήσω και να πηγαίνω πάνω κάτω δεν μου άρεσε. Ίσως είχα από τότε αναπτύξει τη διάθεση να κάνω πιο μεγάλες αποστάσεις. Δεν με άφηναν όμως οι γονείς μου να βγω έξω. Η Κυψέλη του κομπρεσέρ και της ανοικοδόμησης, της πυκνής κίνησης δεν επέτρεπε ούτε για αστείο τέτοιες σκέψεις. Στο πεδίο του Άρεως ζήτημα αν βγήκαμε μία ή δύο φορές με το τρικυκλάκι. Τουλάχιστον δεν θυμάμαι περισσότερες. Δεν νομίζω πάντως η μητέρα μου να είχε τη δυνατότητα να κουβαλάει το όχημα μαζί με το μωρό και να με κάνει και καλά. Ούτε ο πατέρας μου να μπορούσε να οργανώνει τέτοιες αποδράσεις συχνά.

Δεν ξέρω τι απέγινε το ποδήλατο αυτό. Κάπου θα το έφαγε κάποια αποθήκη ή πατάρι. Δεν μπορούσα να το χρησιμοποιήσω και πιθανότατα το παράτησα νωρίς νωρίς. Μπορεί να το θυμήθηκα από καιρό σε καιρό αλλά τελικά το παράτησα. Δεν πρέπει να έπαιξα πολύ με αυτό. Ο αδερφός μου θυμάται ότι και αυτός το οδήγησε κάποια εποχή, αλλά ούτε εκείνος το θυμάται σε κάποια αποθήκη ή σε μετακόμιση. Το πιο πιθανό να χαρίστηκε πουθενά, δεν ήταν τότε εποχές για σπατάλες. Η αίσθηση που μου έχει μείνει από το ποδήλατο αυτό είναι λίγο πικρή. Εγκλωβισμένος σε ένα διαμέρισμα δεν θυμάμαι ποτέ να το χάρηκα.

Velamos (από 1975 ως 1977)

Τα παιδικά χρόνια στην Κυψέλη κυλούσαν χωρίς τη δυνατότητα εξόδου από το σπίτι. Μέναμε πάνω στην οδό Σπετσών, που ήταν μέσα στην κίνηση την εποχή εκείνη. Όλες οι δραστηριότητες έπρεπε να γίνονται μέσα στο σπίτι. Είχαμε τεράστια συσσωρευμένη ενέργεια να εκτονώσουμε και μοιραία κάναμε με τον αδερφό μου ένα σωρό ανοησίες. Κυρίως εγώ δηλαδή. Η μητέρα μου που ήταν μόνη στο σπίτι μαζί μας πρέπει να είχε τρελαθεί. Οι μόνες δυνατότητες για κάτι υπαίθριο ήταν κάποιες σπάνιες επισκέψεις στο Πεδίο του Άρεως, κάποιες ακόμα πιο σπάνιες επισκέψεις σε φίλους και γνωστούς των γονέων μου που είχαν αυλές ή εξοχικά και οι καλοκαιρινές διακοπές που ομολογουμένως ήταν πολύ ανέμελες και απολαυστικές. Αυτές γίνονταν κυρίως στο Λαγανά της Ζακύνθου, όπου οι γονείς μας νοίκιαζαν δωμάτιο στην ίδια πανσιόν κάθε χρόνο μαζί με τους ίδιους φίλους και στο χωριό του πατέρα μου, το Μαυρίλλο Φθιώτιδας, ένα ορεινό ονειρεμένο μέρος γεμάτο με ότι λαχταρούσε ένα παιδί τότε για διασκέδαση και δράση. Όμως τον περισσότερο καιρό ήμασταν εγκλωβισμένοι στο διαμέρισμα και κουτουλάγαμε τους τοίχους!

Στη φάση που πήγαινα στο Δημοτικό, δεν θυμάμαι ούτε σε ποια τάξη ούτε με ποιον τρόπο, αποκτήσαμε ένα ποδήλατο. Πραγματικά δεν θυμάμαι πως αγοράστηκε αυτό το ποδήλατο από τον πατέρα μου. Κάποιος θα του το πρότεινε, καθώς το Velamos που εκείνος αγόρασε εκείνη την εποχή ήταν πολύ της μόδας. Άρα θα το πήρε μετά από σύσταση. Δεν θυμάμαι επίσης πως αποφάσισε να κάνει τέτοια κίνηση. Να εξηγήσω εδώ ότι ο πατέρας μου ποτέ δεν ήταν του αθλητισμού και επίσης ποτέ δεν του άρεσαν τα δίτροχα. Στο πίσω μέρος του μυαλού του πρέπει τα ποδήλατα να τα συνέδεε με τα μηχανάκια και τα μοτοποδήλατα. Επειδή φοβόταν μήπως ανέβουμε σε μηχανάκι και χτυπήσουμε στο μέλλον, μάλλον δεν ήθελε να μας ενθαρρύνει να ασχοληθούμε με την ποδηλασία. Να σημειώσω επίσης ότι ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός, οπότε είχε δει πολλά ατυχήματα με μοτοσυκλέτες. Επίσης ο ίδιος δεν ήξερε ποδήλατο, οπότε μιας και το φοβόταν ο ίδιος δεν ήθελε να το έχουμε και εμείς. Για το λόγο αυτό δεν θυμάμαι καθόλου πως αγοράστηκε την εποχή αυτή αυτό το ποδήλατο. Κάποιος πρέπει να άσκησε πίεση. Μπορεί εγώ που μεγάλωνα πλέον και είχα οπτικά ερεθίσματα από τις διακοπές. Μπορεί ο ίδιος ο πατέρας μου, που ήταν απίστευτα φιλότιμος, να έβλεπε τα άλλα παιδιά να έχουν ποδήλατο και να ήθελε να πάρει και σε εμάς. Θα πρέπει να ρωτήσω τη μητέρα μου να μου πει μήπως θυμάται εκείνη τίποτε.

velamos2Το ποδήλατο που αγοράσαμε μοιάζει πολύ με αυτό της φωτογραφίας. Υπάρχουν φωτογραφίες στο πατρικό μου σπίτι όπου το έχει ο αδερφός μου, αλλά εκεί δεν φαίνεται καλά. Πρόκειται για μία τσέχικη βαριά ατσαλένια κατασκευή, επηρεασμένη από την επιτυχία του βρετανικού Raleigh chopper, που εκείνη την εποχή ήταν δημοφιλές. Τα Velamos αυτά είχαν απίστευτη επιτυχία στην Ελλάδα και πραγματικά δεν υπάρχει περίπτωση, όπου και να βρεθώ, να μην βρω κάποιον συνομήλικο που να μην είχε αυτό το ποδήλατο στην κατοχή του σαν παιδί. Ήταν ένα βαρύ, όμορφο ποδήλατο, δυστυχώς όμως δυσκίνητο και αργό. Θυμάμαι ξεκάθαρα κάθε καμπύλη των σωλήνων του, τα φτερά, το τρελό τιμόνι τύπου τσόπερ και τη μία και μοναδική σέλα που έμοιαζε με σαμάρι, αλλά ήταν πολύ άνετη.

Αλλά ας συνεχίσω την ιστορία του ποδηλάτου αυτού. Κάποια στιγμή λοιπόν που μπορεί να ήταν το 1975, 1976 ή 1977, δεν θυμάμαι καθόλου, μάθαμε ότι υπάρχει ποδήλατο στην κατοχή της οικογένειας και δεν το γνωρίζαμε. Και αυτό γιατί το ποδήλατο ο πατέρας μου όπως το αγόρασε, το πήγε κατευθείαν και το αποθήκευσε στο εξοχικό σπίτι του κουμπάρου του στη Βουλιαγμένη. Ο λόγος που έγινε η κίνηση αυτή ήταν επειδή δεν υπήρχε η δυνατότητα αποθήκευσης στο σπίτι στην Κυψέλη αλλά ο κύριος λόγος κατά τη γνώμη μου είναι για να μην κάνουμε ποδήλατο στις απαγορευτικές συνθήκες της Κυψέλης. Για το λόγο αυτό, αν θυμάμαι καλά, η ύπαρξη του ποδηλάτου ήταν μυστική για κάμποσο καιρό. Επίσης ήταν ξεκάθαρο από την αρχή ότι το ποδήλατο ήταν και για τους δυο μας, και για μένα και φυσικά για τον αδερφό μου. Αυτό κάπως περιόριζε τα πράγματα, γιατί ο αδερφός μου την εποχή αυτή ήταν πολύ μικρός. Ένα κοινό ποδήλατο έβαζε αυτομάτως θέματα μεγέθους, βοηθητικών τροχών και κυρίως αποκλειστικότητας. Από τη στιγμή που έμαθα για την ύπαρξη του ποδηλάτου πρέπει να πίεζα πολύ τον πατέρα μου να πάμε να δούμε το ποδήλατο στη Βουλιαγμένη. Να θυμίσω ξανά ότι ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός με σημαντική ευθύνη τη εποχή εκείνη οπότε η μόνη περίπτωση να έχει ελεύθερο χρόνο ήταν τις Κυριακές τα απογεύματα. Όλες τις άλλες ώρες με το ζόρι τον βλέπαμε. Με τα πολλά ξεκίνησε ένα απόγευμα Κυριακής και μας πήγε στη Βουλιαγμένη στο εξοχικό του κουμπάρου του. Ήταν άνοιξη γιατί θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την αυλή του κουμπάρου γεμάτη κάμπιες από τα πεύκα.

Οι απογοητεύσεις διαδέχονταν η μία την άλλη. Το ποδήλατο ήταν ωραίο μεν, αλλά δεν ήταν όπως το φανταζόμουν. Περίμενα ένα πιο κλασικό σχήμα. Ήταν επίσης ήδη σκουριασμένο από τους μήνες που ήταν κλεισμένο στην αποθήκη χωρίς να χρησιμοποιείται. Το χειρότερο ίσως όλων ήταν οι βοηθητικές του ρόδες. Ναι, είχε βοηθητικές ρόδες, κάτι που το έκανε άσχημο, απωθητικό και αναπόφευκτα άχρηστο για μένα. Στα 10 μου ένιωθα μεγάλο παιδί. Κανένας συνομήλικός μου δεν είχε ποδήλατο με βοηθητικές. Ζήτησα από τον πατέρα μου να τις βγάλουμε και εκείνος δεν συμφώνησε. Επικαλέστηκε τον αδερφό μου και το δικαίωμά του στην πρόσβαση στο ποδήλατο. Εκείνος δεν μιλούσε καθόλου, δεν ξέρω αν καταλάβαινε τι παίζονταν. Πιστεύω όμως ότι ο πατέρας μου δεν ήθελε να βγάλει τις βοηθητικές ρόδες επειδή πίστευε ότι και εγώ ακόμα κινδύνευα. Δεν είχα καθόλου εμπειρία από ποδήλατο και γι αυτό φοβόνταν ότι θα τσακιζόμουν. Αυτό που δεν ήξερε – ή δεν ήθελε να λάβει υπόψη του ο πατέρας μου – είναι ότι είχα εμπειρία από ποδήλατο και μάλιστα οδυνηρή. Στον Αγ. Κοσμά το περασμένο καλοκαίρι, είχα δανειστεί ένα ποδήλατο από κάποιον, δεν θυμάμαι ποιον, και το καβαλούσα όλο το απόγευμα. Θυμάμαι ότι πέταγα σαν τον άνεμο. Σιγά το δύσκολο. Έφαγα μια τεράστια τούμπα προς το τέλος σε έναν χωματόδρομο. Όπως δεν φορούσα μπλούζα, είχα γδαρθεί ολόκληρος από πάνω μέχρι κάτω. Δεν θυμάμαι τι αντίδραση προκάλεσα στη μητέρα μου όταν θα με είδε λίγο αργότερα ή στον πατέρα μου, αν ήταν μαζί μας εκείνη την ημέρα.

Το Velamos ήταν λοιπόν μια απογοήτευση εκ πρώτης. Είπα παρόλα αυτά να ανέβω να κάνω λίγο. Πήγαινε σαν σκουριασμένο τρένο. Έτριζε η κατεστραμμένη του αλυσίδα και δεν πήγαινε σχεδόν καθόλου. Έβαλα και τον αδερφό μου συνεπιβάτη. Θυμάμαι ακόμα σαν τώρα που δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά από τις κάμπιες. Ήταν σαν χαλί στην αυλή του κουμπάρου. Σε λίγα λεπτά το ποδήλατο επέστρεψε στην αποθήκη. Η αίσθηση από αυτήν την επίσκεψη ήταν πολύ πικρή.

Τελείωσα το δημοτικό και ακόμα το ποδήλατο βρίσκονταν στη Βουλιαγμένη. Οι γονείς μου δεν είχαν ενδώσει στις πιέσεις μου, να φέρουμε το ποδήλατο στην Κυψέλη. Εκείνο το καλοκαίρι, το 1978, μετακομίσαμε από την Κυψέλη στην Κηφισιά. Το καινούριο μας σπίτι, στην οδό Άρεως, ήταν ακριβώς στα σύνορα της Κηφισιάς με το Μαρούσι και την Πεύκη. Επρόκειτο για ένα διαμέρισμα σε μια πολυκατοικία που στέκονταν σχεδόν μόνη στη γειτονιά. Τριγύρω υπήρχαν κυρίως μονοκατοικίες και αλάνες. Οι περισσότεροι δρόμοι ήταν χωματόδρομοι. Πριν ακόμα κατοικήσουμε εκεί, πήγαμε για διακοπές στη Λούτσα… Ναι στη Λούτσα, τότε ήταν χώρος διακοπών, άθλιος οικισμός υπό τσιμεντοποίηση. Λίγα θυμάμαι από τη θάλασσα και την πόλη. Θυμάμαι κυρίως τα ποδήλατα και ένα κορίτσι. Ήμουν 11 ετών. Στο διαμέρισμα που νοικιάζαμε μέναμε τα παιδιά με τη μητέρα μας. Ο πατέρας μου δούλευε και έρχονταν μόνο Κυριακές. Στο διπλανό διαμέρισμα άλλη μια οικογένεια αστυνομικού με παρόμοιο πρόγραμμα. Το κορίτσι της οικογένειας μου άρεσε. Ήταν όμως ένα χρόνο μεγαλύτερη. Είπαμε να πάμε βόλτα με ποδήλατα. Μου έδωσε το ποδήλατο του ακόμα μεγαλύτερου (από αυτήν) αδερφού της. Με κοιτούσε με δυσπιστία καθώς προσπαθούσα να σκαρφαλώσω στο γιγάντιο ποδήλατο. Με ρώτησε αν ξέρω ποδήλατο. Της είπα ότι φυσικά και ξέρω. Αλίμονο! Ξεκινήσαμε να κάνουμε βόλτα. Κατάφερα να τσουλήσω το όχημα, αν και τα πόδια μου δεν έφταναν στο κάτω μέρος των πεταλιών. Κάποια στιγμή χρειάστηκε να σταματήσω και δεν τα κατάφερα. Έπεσα πάνω σε μια κοπέλα που έκανε βόλτα με τους γονείς της. Ευτυχώς που δεν χτύπησε κανένας, αλλά άκουσα χοντρή κατσάδα. Θυμάμαι τη μάνα της κοπέλας να μου λέει ότι δεν είναι δυνατόν τόσο μικρό παιδί να καβαλάω τόσο μεγάλο ποδήλατο. Ένιωσα ντροπή, ειδικά μπροστά σε ένα κορίτσι…

Ένα ακόμα περιστατικό με ποδήλατο έγινε εκείνο το καλοκαίρι. Από τη Λούτσα πήγαμε οικογενειακώς επίσκεψη στη θεία και τον θείο της μητέρας μου στη Ραφήνα. Μείναμε λίγο με τους μεγάλους και μετά ξαμολήθηκα έξω με τη ξαδέρφη της μητέρας μου την Άση, που ήταν λίγο μεγαλύτερή μου. Στην είσοδο της πολυκατοικίας ήταν ένα ονειρεμένο αγωνιστικό ποδήλατο. Δεν θυμάμαι τι μάρκα ήταν, δεν ήξερα τότε από μάρκες. Πρέπει να ήταν Peugeot ή Mercier ή κάτι τόσο πρωτοκλασάτο τέλος πάντων. Ρώτησα την Αση αν μπορώ να κάνω μια βόλτα. Μου είπε ότι δεν ήταν δικό της αλλά κάποιου αγοριού, ας τον πούμε «Κώστα», που δεν το δίνει σε κανέναν. Επέμενα να το καβαλήσω και η Άση έφυγε, λέγοντάς μου ότι θα μπλέξω. Κατάφερα με το ζόρι να ανέβω. Και αυτό ήταν πολύ μεγάλο. Αργότερα έμαθα ότι αυτά τα ποδήλατα είχαν ρόδες 28 ιντσών. Ακροβατώντας πάνω στη σέλα κατάφερα να το δαμάσω. Άρχισα να τριγυρνάω στη γειτονιά. Δεν νομίζω να μπόρεσα να αλλάξω ταχύτητα, δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Πήγα λίγο πιο κάτω σαν σίφουνας. Σταμάτησα κάπου σε μια πλατεία και ήρθαν κάτι παιδιά και με ρώτησαν που είναι ο Κώστας, και κυρίως πως μου έδωσε το ποδήλατο, αφού δεν το δίνει σε κανέναν. Είπα ψέματα ότι μου το έδωσε ο Κώστας πράγματι. Έφυγα και έκανα μια γύρα. Όταν ξαναπέρασα, μου είπαν ότι με έψαχνε ο Κώστας. Πήγα πίσω στο σπίτι της Άσης. Η Άση μου είπε ότι με έψαχνε ο Κώστας και είχε θυμώσει πολύ. Μου είπε ότι θα φάω πολύ ξύλο και ότι ο Κώστας είναι μεγάλο αγόρι… Άφησα το ποδήλατο στη θέση που το βρήκα. Σκεφτόμουν ότι αν τις έτρωγα από τον Κώστα, θα άξιζε τον κόπο, καθώς η αίσθηση της βόλτας με ένα τέτοιο ποδήλατο δεν συγκρίνονταν με τίποτε άλλο που είχα νιώσει μέχρι τότε. Νομίζω ότι εκείνο το απόγευμα κατέληξα ότι ήθελα πάση θυσία ένα ποδήλατο και μάλιστα αγωνιστικό! Θα έπρεπε να περάσουν 21 χρόνια για να εκπληρωθεί η επιθυμία μου. Για την ιστορία, ο Κώστας δεν με πέτυχε ποτέ!

Το καλοκαίρι που τελείωσα το δημοτικό σχολείο εγκατασταθήκαμε στο σπίτι στην Κηφισιά, όπως είπα πιο πριν. Λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία και ξεκινήσω το γυμνάσιο, ο πατέρας μου έφερε το Velamos οριστικά πλέον στο σπίτι μας. Είχαμε πλέον χώρο στην αποθήκη και το κυριότερο, η γειτονιά ήταν έτοιμη για εξερεύνηση! Ακόμα μια απογοήτευση με περίμενε. Το ποδήλατο μου ήταν μικρό. Αν και πήγαμε τέρμα το τιμόνι και τη σέλα, περίσσευα πάνω του δραματικά. Οι βοηθητικές ρόδες βγήκαν σχεδόν την ίδια μέρα της άφιξης του ποδηλάτου. Αλλά οι βόλτες δεν είχαν πλάκα, το ποδήλατο ήταν βαρύ και εγώ δεν χώραγα πάνω του. Κρίμα τόσο όμορφο ποδήλατο που το λαχταρούσα τόσα χρόνια. Τελικά δεν μπόρεσα να το ευχαριστηθώ. Στο μυαλό μου είχε ήδη μπει η ανάγκη να αποκτήσω νέο ποδήλατο, ψηλό και γρήγορο. Αυτό το αίτημα άρχισε να τίθεται διαρκώς στο σπίτι προς τους γονείς μου, αλλά η αντίσταση ήταν σθεναρή.

Το Velamos χρησίμευσε σε κάτι φυσικά. Έγινε το ποδήλατο του αδερφού μου για μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρι να τελειώσει και αυτός το δημοτικό σίγουρα. Επίσης ήταν και το ποδήλατο που ο Σπύρος έμαθε να οδηγεί. Θυμάμαι σαν τώρα, τη σκηνή που πίεζα τον αδερφό μου να κάνει πετάλι και εγώ κρατούσα το ποδήλατο για ισορροπία από τη χαρακτηριστική απόληξη που είχε η σέλλα και έμοιαζε με χερούλι. Έτρεχα δίπλα του και έλεγα «σε κρατάω, μην φοβάσαι» και μετά τον άφησα και συνέχισα να τρέχω δίπλα του. Εκείνος τα πήγαινε μια χαρά, αν και δεν τον κρατούσα πλέον. «Να σου πω κάτι, δεν σε κρατάω πλέον», του είπα ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά και εκείνος έπεσε. Τέτοιος πλακατζής ήμουν τότε με το μικρό μου αδερφάκι και ευτυχώς που δεν τα πολυθυμάται αυτά και δεν διεκδικεί τη ρεβάνς τώρα που μεγάλωσε. Τελικά ο Σπύρος έμαθε ποδήλατο εύκολα και όταν εγώ αργότερα απέκτησα το Kalkhoff, το Velamos έμεινε αποκλειστικά στη δική του κυριαρχία! Πρέπει να ήταν πολύ όμορφο το συναίσθημα για εκείνον. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν τόσο ενθουσιασμένος όσο εγώ. Δεν έκανε πολύ συχνά και στη μετέπειτα πορεία του δεν συμπάθησε ποτέ τις δύο ρόδες. Σε αντίθεση με εμένα! Υπάρχουν δυο πολύ όμορφες φωτογραφίες με τα ποδήλατά μας όταν ήμουν στο γυμνάσιο. Ελπίζω να τις βρω και να τις αναρτήσω στην επόμενη ενότητα.

Ρώτησα τον αδερφό μου τι απέγινε το Velamos και αν θυμάται τη μοίρα του. Όταν και εκείνος μεγάλωσε και δεν μπορούσε πια να το οδηγήσει, το Velamos πρέπει να ήταν τελείως ξεπερασμένο σαν όχημα και δεν είχε την παραμικρή αξία ώστε να το θέλει ένας γονιός για το παιδί του. Θυμάμαι τη σέλλα του σχισμένη στην άκρη, θυμάμαι κάτι σκουριές απίστευτες. Το φως δεν λειτουργούσε. Τελευταία φορά που το είδα ήταν σε μια αποθήκη που έβαζε ο πατέρας μου τα ξύλα. Πρέπει να ήμουν στα φοιτητικά χρόνια και θυμάμαι ότι είχα συγκινηθεί. Από τότε δεν το ξαναείδα και ο αδερφός μου επίσης δεν το θυμάται πουθενά αλλού. Ίσως σε κάποιο άδειασμα της αποθήκης να πετάχτηκε ή να δόθηκε σε παλιατζή. Πολύ θα ήθελα να το είχα τώρα. Κανείς δεν θα μπορούσε να το καβαλήσει, ούτε καν η κόρη μου. Αλλά θα ήθελα να το φτιάξω και να το διατηρήσω σε καλή κατάσταση. Δυστυχώς, ήταν ένα πολύ όμορφο ποδήλατο που όμως δεν χάρηκα. Αυτό έπρεπε πλέον να αλλάξει και να επιλέξω μόνος μου το επόμενο ποδήλατο.

Advertisements

From → Ποδήλατο

One Comment
  1. Ένα παρόμοιο velamos με μεγάλη σέλα ήταν και μένα το πρώτο μου ποδήλατο.
    Δεν μου το αγόρασαν, πήγαμε με τον γέρο μου να κλαδέψουμε ένα τεράστιο γιασεμί σε πλουσιόσπιτο και κλαδεύοντας το εμφανίστηκε από πίσω ένα κρυμένο ποδήλατο σε κακή κατάσταση, του γιου της ιδιοκτήτριας.
    Το ζήτησε ο γέρος μου, το τσούλησε όλη την αρκετά μεγάλη απόσταση ως το σπίτι μαζί μου αφού για μένα ήταν ασήκωτο τότε, το φτιάξαμε και το βάψαμε. Μετά με έμαθε να κάνω ποδήλατο στο ανοιχτό χωράφι της «Ρεγγίνας» κρατώντας από πίσω την λαβή, μια φορά την άφησε κι εγώ έφυγα μπροστά…αυτό ήταν.
    Ακολούθησαν πολλές βόλτες σε πάροδους και κεντρικούς δρόμους, ακόμη και σύντομα απογευματινά ταξιδάκια μερικών χιλιομέτρων σε πολυσύχναστους δρόμους με τούτο, ακόμη και φορτωμένο τσάντες στο πίσω υπόλοιπο της σέλας, μα ποτέ δεν είχα ατύχημα αν και μόνο 9 – 10 χρονών…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: