Skip to content

Το ντεμέκ Πάσχα…

06/05/2013

Πάσχα των Ελλήνων, το ντεμέκ Πάσχα. Το δήθεν Πάσχα. Τι είναι τελικά το Πάσχα; Αυτοκίνητο, άγχος, στρες να ταξιδέψεις, να ετοιμαστείς, να τα κανονίσεις όλα, να μην παρεξηγηθείς με τον ένα συγγενή ή τον άλλον που θα βρεθείς μούρη με μούρη και τελικά να σκάσεις στο φαί πάνω σε μια πλαστική καρέκλα, να ακούσεις την πιο παρακμιακή μουσική και να γυρίσεις πίσω ασφαλής. «Χριστός ανέστη», «επίσης»…

Το Πάσχα είναι η πιο δύσκολη γιορτή για μένα. Και τα Χριστούγεννα και ο Δεκαπενταύγουστος εμπεριέχουν ανάλογο στρες, αλλά το Πάσχα βγαίνει πρωταθλητής. Θα πείτε ότι δεν στέκω καλά, ότι είμαι ιδιόρρυθμος: να μου γεννά στρες μια γιορτή. Δείτε τις στατιστικές. Οι γιορτές φέρνουν αγωνία και κατάθλιψη σε πολύ κόσμο. Εντάξει σε μένα δεν φέρνουν τόσο βαριά συμπτώματα. Αλλά δεν περνάω καλά. Και δεν περνάω καλά επειδή δεν βγάζω άκρη και νόημα. Η λογική μου κρασάρει: τι είναι αυτό το Πάσχα που βιώνουμε; Τι είναι αυτή η ιστορία όλη; Γιατί πρέπει να πάω, να γυρίσω και να λέω και ότι πέρασα καλά;

Ας δούμε λίγο τι με ενοχλεί στο Πάσχα, όπως το βιώνω εγώ. Προφανώς δεν το βιώνουν όλοι έτσι και μπορεί να διαφωνήσετε μαζί μου. Καλό αυτό, γιατί αν βιώνετε όλοι αυτό που βιώνω και εγώ και συνεχίζουμε όλοι να κάνουμε τα ίδια, τότε δεν υπάρχει ελπίδα για την κοινωνία μας…

Λοιπόν με ενοχλούν τα παρακάτω:11

Χριστούγεννα #2:Ο καταναλωτισμός που κυριαρχεί παραδοσιακά πλέον στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά έχει κάνει απόβαση και στη Μεγάλη Βδομάδα. Το Πάσχα πλέον έχει γίνει wannabe Χριστούγεννα. Δώρα, λαμπάδες Χ-μεν και τρέντυ νεράιδες, φαγητά και ποτά, ξαναμανά δώρα, ντυσίματα και στολίσματα. Φιγούρα και επίδειξη πλούτου.

Ταξίδι: Από την μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη, σε δύο δόσεις με πολύ στρες και κίνδυνο. Ναι, κίνδυνο! Όλοι οι καραγκιόζηδες μαζεμένοι να ταξιδεύουν τις ίδιες μέρες. Παρακμιακό road movie με σουρεαλιστικές προεκτάσεις. Με σκουπίδια, βρώμα από καυσαέρια, σκυθρωπές φάτσες, ουρία και διόδια. Να οδηγούν κάποιοι σαν να μην υπάρχει αύριο. Σαν να θέλουν να εκδικηθούν την κοινωνία και τον εαυτό τους. Αντικοινωνικότητα εποχούμενη. Και να πεις ότι μια χρονιά δεν γουστάρω να ταξιδέψω το Πάσχα, δεν θέλω ρε αδερφέ να πάω μαζί με το ρεύμα. Θα μείνω με τη στενή μου οικογένεια εδώ που είμαι και θα δω τους συγγενείς με την ησυχία μου άλλη φορά. Αυτό είναι μετωπική σύγκρουση με το κατεστημένο αδερφέ μου! Πιο καλά να βάλεις βατραχοπέδιλα και να βγεις γυμνός στην πλατεία! Να μη δεις τη μάνα / πεθερά; Θα μελαγχολήσει. Να μείνει μόνος του ο τάδε και ο δείνα; Θα αυτοκτονήσει. Οπότε πάμε στο επόμενο major θέμα…HGG

Συγγενείς: ο Θεός έφτιαξε τους συγγενείς για συμπαράσταση και υποστήριξη. Έβαλε και παγίδες μέσα (του αρέσουν του Θεού κάτι τέτοια). Η major φάκα είναι ότι τους συγγενείς δεν τους επιλέγεις. Σου κάθονται. Και επειδή δεν κάνει να γίνεσαι και περίεργος πρέπει και να τους ανέχεσαι. Και πότε γίνεται αυτό; Μα φυσικά, Χριστούγεννα, δεκαπενταύγουστο και Πάσχα. Και το Πάσχα, όπου όλα είναι συμπυκνωμένα, δεν μπορείς να μην τους πετύχεις στο ίδιο τραπέζι (και αν είσαι άτυχος στο ίδιο σπίτι)… Οπότε τρως στη μάπα τα σχόλια του κάθε ένα που τα ξέρει όλα φυσικά. Τη μπηχτή του κομπλεξάρα ξαδέρφου. Τον καυγά της δείνα νύφης. Τα οικονομικά του αλλουνού μπατζανάκη. Την κλάψα της ζμπεθέρας και τα χούγια του καθενός βρε αδερφέ που αν είχες την παραμικρή επιλογή θα έβαζες Χ από την πρώτη στιγμή. Λούζεσαι δηλαδή όλα όσα δεν αποδέχεσαι στη ζωή. Επειδή είναι Πάσχα. Και φυσικά δεν λέει να τσακώνεσαι. Έτσι και μπεις στην παγίδα να πεις τη γνώμη σου ή να εκφράσεις τη διαφωνία σου με κάτι, την έβαψες… Οπότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χαμογελάς υπομονετικά και να μετράς τις μέρες να φεύγεις ή να φεύγουν. Εντάξει, δεν είναι όλοι οι συγγενείς έτσι, αλλά συνήθως αυτούς που συμπαθείς δεν τους συναντάς συχνά…

Ηχορύπανση: Για κάποιο λόγο, ο κόσμος νομίζει ότι πριν και μετά το Πάσχα όλα επιτρέπονται. Μπαμ και μπουμ από τη Μεγάλη Παρασκευή, με κρεσέντο νταηλήδικων βεγγαλικών κατά την Ανάσταση, όπου ο Χριστούλης αν τα άκουγε θα ξανάμπαινε στο μνήμα… Μηχανάκια και γκαζοφονιάδες Χ10 από ότι συνήθως. Χαμός στο ίσιωμα και κραυγές και ουρλιαχτά και βρισιές και μαγκιές, επειδή είναι γιορτή. Και νταμπαντούμπα όλο το βράδυ της Ανάστασης και τα 2-3 επόμενα από το τοπικό κλαμπ. Και αυτοκίνητα με σκυλάδικα στη διαπασών όλο το βράδυ. Και στριγγλίσματα από λάστιχα. Και στις 5.30 το πρωί κλαρίνα (αν είσαι τυχερός). Τέρμα η ένταση. Φέτος εμένα δεν μου έτυχαν κλαρίνα. Μέσα στο χάραμα ένα κάτι σαν «πωπωπωπωπω» ή «κοκοκοκοκο» δεν κατάλαβα» και μετά «τι καημός!» και μετά «τρελαθώ». Υβρίδιο κλαρινοσκυλάδικου με μεταμοντέρνες πινελιές βλαχοπόπ. Τι είναι αυτό; Από τις 5.30 το πρωί μέχρι τις 7 το βράδυ, το ίδιο τραγούδι (λέμε τώρα) περίπου 3 φορές την ώρα!!! Jesus που λένε και στο χωριό μου!

Φαγητό: Γιατί πρέπει να τρώμε τόσο πολύ το Πάσχα; Παλιά είχαμε σαν δικαιολογία τη νηστεία. Τώρα; Κρέατα, ξέχειλα τραπέζια, πίτες, σαλάτες, εντόσθια, ψητά και όλα Χ 3 από όσα χρειάζονται. Τι ξεφτίλα διατροφική, ηθική και αισθητική! Τι υποβάθμιση κάθε έννοιας ενστίκτου! Από τη μία χαζομάρα (νηστεία λέει και στο λάδι) στην άλλη (γύρο πίτα τη Μ. Παρασκευή, ή ουζοκατάνυξη την ώρα του επιταφίου). Η Μ. Παρασκευή γίνεται καθαρά Δευτέρα. Όλα για τι φαγητό. Κάποιοι βγάζουν λεφτά πουλώντας δίαιτες για μετά το Πάσχα.

Εκκλησία και υποκρισία. Ότι και να σημαίνει για τον καθένα το Πάσχα, η γιορτή αυτή συνδέεται με τη θρησκεία και ένα συγκεκριμένο εκκλησιαστικό τελετουργικό. Δεν είναι τυχαίο ότι στις χώρες της «εσπερίας» το Πάσχα δεν γιορτάζεται με την ίδια μεγαλοπρέπεια όπως γίνεται εδώ, όπου θεωρείται ως η κορυφαία εορτή του χρόνου. Αυτό έχει μάλλον να κάνει με τη συλλογική ιδιαιτερότητα σαν λαός και τη φιλοσοφική προσέγγιση στον Χριστιανισμό. Δεν είναι κακό αυτό. Το αντίθετο. Το παράδειγμα του Ιησού είναι μια ιστορία πόνου και όχι πανηγυράκι. Είναι υποκρισία να στρέφεις το βλέμμα σου μακρυά από τη Μ. Εβδομάδα και να εορτάζεις με πάθος την Ανάσταση. Το βρίσκω υποκριτικό. Και να σκεφτείς ότι δεν είμαι θρήσκος. Εννοώ ότι δεν σας τη λέω τώρα από την πλευρά των ανθρώπων που πιστεύουν, καθώς δεν νομίζω ότι πιστεύω και πολλά από αυτά που παραδοσιακά μας μαθαίνει η θρησκεία μας. Ψάχνω όμως πάντα να βρω έναν δυνατό συμβολισμό σε κάθε θρησκευτική εορτή. Και το Πάσχα έχει μπόλικους. Ο πιο δυνατός είναι η έλευση της ζωής μετά το θάνατο. Ότι η ζωή κάνει κύκλους και ότι μετά τα άσχημα έρχονται και τα χαρμόσυνα. Δεν τα λέω καλά και θέλω χώρο και χρόνο να τα εξηγήσω αυτά, που δεν έχω τώρα. Σας τα λέω αυτά επειδή πιστεύω ότι μέρος της εορτής του Πάσχα είναι η κατάνυξη και η κατήφεια της μεγαλοβδομάδας. Δεν μπορείς να ζεις σαν κοπρίτης όλο το χρόνο και ειδικά λίγες μέρες και ώρες πριν την Ανάσταση και μετά να γιορτάζεις πιο φαντασμαγορικά από όλους σαν να το δικαιούσαι. Βάλε και λίγο νερό στο κρασί σου ρε αδερφέ. Γίνε πιο ταπεινός. Ξαναγυρίζω στο εκκλησιαστικό τελετουργικό. Όταν ήμουν παιδί έπρεπε να το ακολουθώ μαζί με τη μητέρα μου κυρίως. Ήταν μαρτύριο. Στριμωξίδι για λίγο λάδι τη Μ. Τετάρτη, καταθλιπτικές και τρομακτικές εικόνες τη Μ. Πέμπτη, ορθοστασία και ταλαιπωρία, κυρίως όχι από δική μου επιλογή, καθώς ήμουν παιδί. Μεγαλώνοντας το αποφεύγω πλέον. Κάνω τις δικές μου σκέψεις και αν νιώσω την ανάγκη να παρακολουθήσω το τελετουργικό το κάνω σε ανύποπτο χρόνο και χωρίς φανφάρες. Σήμερα πια βλέπω σε συγγενείς και γνωστούς μια απίστευτη υποκρισία. Εκκλησία δεν πατάει κανείς, αλλά τη Μεγάλη Παρασκευή βγαίνουν όλοι για να χαζέψουν και να πουν τα κουτσομπολιά τους στον Επιτάφιο.  Στέκονται έξω από την εκκλησία και ακολουθούν τον επιτάφιο μόνο έξω. Κάποιοι έχουν ήδη πιάσει τραπεζάκι στο ουζερί της πλατείας. πολλοί κόβουν δρόμο και πάνε κατευθείαν στο ουζερί ή στην μάζωξη. Και καταλήγουν να πίνουν και να φωνάζουν τις μπούρδες τους την ώρα που λίγα μέτρα πιο κει συνεχίζεται η λειτουργία (κατά τα άλλα πένθιμη). Για την ανάσταση φτάνουν 5 λεπτά πριν. Φοράνε τα καλά τους (γιατί άραγε); Με το «Χριστός Ανέστη» αρχίζουν και φιλιούνται λέγοντας «χρόνια πολλά», «καλή χρονιά» «και του χρόνου». Αν τους πεις «Χριστός Ανέστη» θα σε κοιτάξουν με απορία και θα σου πουν «επίσης». Και μετά εξαφανίζονται πανικόβλητοι. Φέτος λέει ένας συγγενής: «περιμένετε ρε παιδιά, μην φεύγετε αμέσως». Αναρωτήθηκα μήπως ακόμα και αυτός ένιωσε ότι δεν είναι σωστό να φεύγουμε τόσο γρήγορα. Αμέσως λύθηκε η απορία μου καθώς συνέχισε: «θα ρίξει ένα μεγάλο βεγγαλικό ο κουμπάρος μου από τη μεριά αυτή και θέλω να το δω». Με λίγα λόγια, το Πάσχα δεν σχετίζεται με τη θρησκεία ή την εκκλησία, αλλά με τα βεγγαλικά, τα ωραία ρούχα (κάποιοι ντύθηκαν σαν να πήγαιναν στα μπουζούκια) και το φαγητό. Και μαζί με τη θρησκευτικότητα του το Πάσχα χάνει τελείως την έννοια της ανανέωσης του εαυτού μας. Και συνεχίζουμε να είμαστε οι ίδιοι κοπρίτες που ήμασταν και 5 λεπτά πριν.

Το Πάσχα του Έλληνα είναι πλέον το Πάσχα του Ελληναρά. Μια γροθιά στο υπογάστριο της αισθητικής μας. Η χαριστική βολή στην όποια πνευματικότητα θα έπρεπε να μας απασχολούσε, έστω μία φορά το χρόνο. Δεν μΒεγγαλικά1ου αρέσει το Πάσχα όπως έγινε. Δεν έχει νόημα ύπαρξης. Θεωρώ πιο τίμια τη στάση ενός φίλου που δεν πιστεύει και δεν βγαίνει στον επιτάφιο ή στην ανάσταση. Δεν χρειάζεται να πιστεύεις στα θεία για να επιζητείς μια πνευματική αναγέννηση και να δέχεσαι το συμβολισμό και την ελπίδα. Αλλά πως μπορείς να το κάνεις αυτό μέσα σε μια θάλασσα υποκρισίας και ασχήμιας!

Άντε και του χρόνου!

Advertisements

From → Γενικά

One Comment
  1. ΦΑΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ permalink

    Καποια χρονιά πήγα στην Κωνσταντινούπολη να γιορτάσω το Πάσχα λίγο πιο κατανυκτικά. Ο Αγ. Γεωργιος στο Φανάρι έκλεινε από τις 8.30 στην Ανάσταση λόγω προσέλευσης. Ετσι πήγαμε στην Αγ. Τριάδα στο Ταξίμ. Μέχρις τις 11.00 όλα καλά. Μετά γέμισε Ελληνάρες….Εχω τρία ευτράπελλα να διηγηθώ.
    1. Κλείνουν τα φώτα για το Δευτε Λάβετε Φως και τότε όλοι βγάζουν τις φωτογραφικές και λούζουν την εκκλησία στα φλάς για να βγάλουν φωτογραφία …τις λαμπάδες;
    2. Παππούς βάζει την γυναίκα του μέσα στην εκκλησία να πάρει την αδελφή της τηλέφωνο για να μάθει τα κινητά 3 φίλως του για να τους στείλει sms…H γυναίκα φωνάζει λίγο πρίν το Χριστός Ανέστη «Μαριγούλα, τα τηλέφωνα του Γιώργου, του Κώστα και του Μανώλη θέλω …..»
    3. Με το Χριστός Ανέστη, κάθε ελληνάρας με μια λαμπάδα-εμπρηστή στο χέρι και με το κινητό στο άλλο κάνει να βγεί. Ελα όμως που άλλοι Ελληνάρες θέλουν με τα ίδια αξεσουάρ να μπούνε στην εκκλησία. Ετσι επειδή κανείς δεν βλέπει μπροστά του κολλάνε όλοι σε ένα απίθανο deadlock όπου κανείς δεν προχωρά και κανείς δεν υποχωρεί. Ολοι δέχονται την μοίρα τους για μισή ώρα ανταλλάσοντας sms με Αθήνα!!!
    Βγαίνοντας μετά από όλα αυτα στην πλατεία του Ταξίμ μέσα στο 1 εκατομύριο Τουρκους που είχαν βγεί για Σαββατόβραδο, έσβησα την λαμπάδα, την πέταξα στα σκουπίδια και ήθελα να κρυφτώ από ντροπή. Αυτή ήταν η ανάταση του Αγιου Πάσχα;
    Αυτό ήθελε να προσφέρει η Ορθοδοξία στους Απιστους;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: